Ringbladen

Kerkdiensten Jutrijp - Hommerts
Voorafgaand aan elke dienst is er vanaf 9. 00 uur koffie/thee.

Zondag 11 januari
9. 30 uur ds Jelle Vonk
orgel Jakob Rusticus
collecte Noodhulp Oekraine

Zondag 18 januari  
9. 30 uur ds C. Koops  
orgel Hessel Jaasma
collecte Missionair werk buiten de gebaande paden

Zondag 25 januari
9. 30 uur ds Jelle Vonk.
orgel Klaas Booy
collecte Jeugdwerk; Bijbelspellen die jongeren uitdagen

Zondag 01 februari .
9. 30 uur ds Jelle Vonk
orgel Hessel Jaasma
collecte Werelddiakonaat Bangladesh gevolgen klimaatverandering

*************************************

Bij de diensten.

Allereerst wens ik jullie een gelukkig en gezond 2026! De feestdagen van de december liggen weer achter ons. Mooie diensten mochten we met elkaar vieren. Kerstnacht droegen Hans Wempe (toetsen) en Eddy Wiersma (geluid)weer hun muzikale steentje bij en op 1^e kerstdag begeleidde EZG o.l.v. haar nieuwe dirigente de samenzang. Hans, Eddy en EZG, onze hartelijke dank voor jullie medewerking! De komende diensten volgen we de lezingen die elk jaar in de tijd van Epifanie centraal staan. Zondag 11 januari richten we de blik op de doop van Jezus. Daarbij wil ik jullie vragen om iets mee te nemen of te vertellen over jullie eigen doop. Zondag 18 januari begroeten we oud predikant Caroline Koops in ons midden. Zondag 25 januari en zondag 1 februari mag ik de diensten weer leiden. Bij deze wil ik ook eens de mensen (beamers) die elke zondag ervoor zorgen dat de dienst via internet en in de kerk op de schermen te volgen is, heel hartelijk bedanken voor het vele werk dat zij ‘achter de schermen’ doen (en dat in de dubbele zin van betekenis).

In memoriam Jelke Bethlehem; 23 juli 1934 – 8 december 2025
Op 23 juli 1934 werd in Surhuizum Jelke Bethlehem geboren, in een eenvoudig maar warm gezin. Jelke groeide op met zijn ouders, drie broers en drie zussen. Het was een huis vol leven van kinderen en de vele dieren die zijn ouders hadden op het kleine keuterboerderijtje op de
Pusterwei. Hij groeide op in de oorlogstijd, maar er was altijd voldoende eten en hij had geen nare herinneringen aan de oorlog. Na de basischool ging Jelke naar de ambachtsschool en volgde de opleiding ambachtelijk timmerman. In die tijd op het korfbalveld ontmoette hij Geeske Stienstra uit Augustinusga. Zij was toen nog maar twaalf, maar op haar vijftiende ontstond er een serieuze omgang. Zoals veel jongemannen van Jelke zijn generatie moest ook hij in militaire dienst. Hij had graag beroepsmilitair willen worden, maar een slechte knie gooide roet in het eten, hij werd afgekeurd. Toch vond hij opnieuw zijn weg en ging als timmerman aan de slag. Net als bij velen in die tijd leidde een onverwachte zwangerschap tot een huwelijk, op 26 juli 1956, een dag die het begin werd van een samen lang en bewogen leven. Ze begonnen in een leuk huurhuisje in Augustinusga, het dorp waar hun eerste drie kinderen werden geboren. Het waren fijne jaren. Jelke solliciteerde bij de gemeente Wymbritseradiel als onderhoudstimmerman en werd tegen verwachting in aangenomen, dat betekende wel een verplichte verhuizing naar De Jutrijp. Hier werden opnieuw drie kinderen geboren. Met acht personen in een te klein huis verhuisde het gezin naar een nieuwe huurwoning in de Hommerts. Hier werden de jongste twee kinderen geboren. De omvang van het gezin en sommige verkeerde gewoontes drukten zwaar op het huwelijk. Het waren jaren met uitdagingen, zorgen en het zoeken naar rust in een groot gezin. Hun oudste dochter werd ongewild zwanger, maar Jelke was heel stellig: Johan, het eerste kleinkind, hoorde bij het gezin en werd liefdevol opgenomen. Intussen was Jelke werkzaam bij Lankhorst in de
touwslagerij, waar hij een gewaardeerde werknemer was. Hij stond bekend om zijn inzet en
betrokkenheid. Maar Jelke was naast zijn werk vooral veel buitenshuis actief. Vrijwilligerswerk was een belangrijk deel van zijn leven en zijn manier om iets terug te doen voor de gemeenschap. Hij zette zich jarenlang in voor veel verenigingen zoals de Voetbalclub HJSC, De Ondernemersraad en vrijwillige brandweer bij Lankhorst, de IJs- en begrafenisvereniging, de KNVB als scheidsrechter en rapporteur. Jelke deed dit met overtuiging en volharding, maar een koninklijke onderscheiding hoefde hij niet. “Geen haar op zijn hoofd” die eraan dacht – Jelke deed het uit betrokkenheid, niet voor erkenning.
Drie jaar voor zijn pensioen kwamen de eerste gezondheidsklachten, Jelke kon zijn beroep niet meer uitoefenen en raakte in de ziektewet, Lankhorst heeft toentertijd voor hem een prachtige regeling getroffen en hij kon met vervroegd pensioen. De jongste telg vloog uit, er brak een nieuwe fase aan: één met meer tijd voor elkaar als man en vrouw. Ze kochten een stacaravan in Rijs, een plek waar ze konden genieten van alles wat het leven mooi maakte. Samen naar het skûtsjesilen, fietstochten door het Gaasterlandse bos, even op een terras zitten, of gewoon met z’n tweeën op een bankje verhalen ophalen uit vroegere dagen. Genieten van de kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Voor hem en zijn vrouw Geeske
en dierbare tijd. Maar langzaam veranderde er iets. Door de angst voor hartfalen besloten ze de stacaravan te verkopen. Het leven werd stiller en meer naar binnen gekeerd. De dagen werden zwaarder; er was steeds meer zorg nodig. Ook zijn vrouw raakte aan huis gebonden door de dagelijkse zorg voor Jelke, de thuishulp die dagelijks langskwam. Tegelijkertijd werden de eerste tekenen van dementie zichtbaar: verwardheid, boosheid en de onrust die Jelke zelf niet meer kon plaatsen. Naarmate de tijd voorbijging, werd duidelijk dat thuis blijven wonen niet langer veilig was. Het was een verdrietige, maar onvermijdelijke beslissing: na 69 jaar samen moesten ze gedwongen van elkaar gescheiden worden. Geeske verhuisde naar een aanleunwoning in Heeg, terwijl Jelke een plek kreeg in de Ielanen. Een leven lang samen, en op het einde toch apart—een ingrijpende verandering die diep raakte. Maar achteraf is het goed geweest. Geeske kreeg de rust en kon zich weer opladen en zag uit naar de bezoekjes in de Ielanen, een lekker harinkje mee en dikke knuffel, elkaars handen vasthouden en de liefdevolle verzorging door het personeel. Op vrijdag 5 december kwam er een verontrustend telefoontje: Jelke was sterk verslechterd. Hij at en dronk niet meer, was angstig. Hij kreeg medicatie om hem de rust te gunnen langzaam weg te glijden. Op maandag 8 december in nabijheid van zijn vrouw – hun laatste kostbare rust samen – is Jelke rustig ingeslapen. De Heer heeft hem geen kalme reis beloofd, maar wel een behouden en veilige aankomst in Zijn Huis.

In memoriam Folkert Koopmans 2 november 1936 – 16 december 2025

Het leven van Folkert Koopmans begint in Sneek. Hij groeide op in een warm nest, eerst aan de IJlsterkade, later aan de Franekervaart. Zijn vader was ‘ko-melker’, ofwel een boer met koeien en her en der verspreid wat land. Door de crisis van de jaren dertig en de oorlog daarna  hadden ze het niet breed maar dat deed niets af aan de goede sfeer in het gezin. In de jaren vijftig verhuisde de familie naar Hommerts, naar een boerderij aan de Jeltewei, pal naast de gereformeerde kerk. De kerk en het geloof speelden een belangrijke rol in het gezin, en ook in het latere leven van Folkert. Op een ‘toochdei’ voor gereformeerde jongeren in de regio ontmoette hij Klaasje Visser. Ze kregen verkering en trouwden in 1961. Folkert verhuisde naar het ‘Koevorderhuis’ en ging aan de slag op de boerderij van de vader van Klaasje. Later zou het stel deze boerderij overnemen. Folkert was zijn hele leven een boer in hart en nieren. Hij hield van de dieren en leefde met de seizoenen. Ook zette hij zich in voor verschillende boerenorganisaties en ontwikkelde zich tot een goed bestuurder. Folkert en Klaasje kregen vijf kinderen: Hendrik, Koop, Riemke, Lieuwe en Antje. Hij was een echte familieman die een speciale band had met elk van de kinderen. Hij verzon talloze verhalen die hij voor het slapen gaan vertelde. Hij steunde en stimuleerde hen en was ook gastvrij voor vrienden en vriendinnen die altijd welkom waren. Aanvankelijk was het gezin voor school en kerk gericht op Idskenhuizen. Maar toen in 1973 er een weg werd aangelegd naar de boerderij verplaatste de blik zich weer naar Hommerts. Folkert werd actief in de gereformeerde kerk en zou er een aantal jaren ouderling zijn. Het pastorale werk vond hij leuk om te doen; de vele huisbezoeken die hij aflegde vond hij zeer de moeite waard. In de jaren tachtig en negentig was hij bovendien nauw betrokken bij het Samen Op Weg-proces van de gereformeerde en hervormde kerk in Hommerts-Jutrijp. En hoewel het bestuurswerk in de kerk hem erg aansprak, hield Folkert het meest van zingen in de kerk. Het liefst psalmen of gezangen met een bekende melodie waar je met luide stem kon meedoen. Ook het sociale gebeuren in de kerkgemeente vond Folkert belangrijk. Een praatje maken of een kaartje sturen kon volgens hem minstens zoveel betekenen voor iemand dan een doorwrochte preek. In de jaren negentig begonnen de jaren te tellen voor het zware boerenbestaan. Folkert en Klaasje verhuisden naar Jutrijp en zoon Koop nam de boerderij over. Dat was flink wennen voor het echtpaar, dat zeer gehecht was geraakt aan het idyllische plekje aan het Prinses Margrietkanaal. Daar bovenop volgde een hartinfarct voor Folkert, waardoor hij het noodgedwongen rustiger aan moest doen. Wel blééf hij in beweging, wandelde en fietste veel en bracht in het dorp het kerkblad rond, en genoot hij van de ‘bezorggesprekjes’  met gemeenteleden. Het geloof is voor Folkert een vaste waarde in zijn leven geweest. Bepaalde teksten, zoals psalm 23, waren voor hem belangrijk en tot steun. Ook in zijn laatste jaren was dat zo, toen zijn geheugen achteruit ging en hij uiteindelijk naar zorginstelling Tinga State in Sneek ging. Hij vond het prachtig als Klaasje, één van de kinderen of iemand van de kerk langskwamen en hem dan iets voorlazen uit de bijbel of uit een bijbels dagboek. Ook zong hij veel en keek hij steevast op zondagmorgen op Omrop Fryslân naar de kerkdienst. In het najaar van 2025 ging zijn gezondheid hard achteruit en in zijn laatste dagen gaf hij zich over in de armen van zijn Hemelse Vader.


Afscheid Joop van der Goot en Annie Braaksma
Ook al is het alweer even geleden, maar het is goed om nog even stil te staan bij het vertrek en afscheid van Joop en Annie. Niet alleen was Joop altijd bereid om de handen uit de mouwen te steken voor een klusje in en om de kerk of pastorie, ook was hij vele jaren koster.  Daarvoor mocht hij een mooie onderscheiding `goud met briljant`ontvangen van de VKB als blijk van waardering voor zijn jarenlange inzet. Annie kreeg een mooie bos bloemen voor de vele functies die zij door de jaren heen vervulde in onze gemeente (diaken, lector, liturgische bloemschikkingen etc.). Als dank zongen we een mooi afscheidslied voor hen. Hoewel we hen met lede ogen zien vertrekken, werd het toch ook een vrolijke dienst. We wensen hen een hele goede tijd toe in Dokkum.
 Kerstattenties.
Vorige keer had in het Ringblad opgenomen moeten worden dat de Kerkenraad besloten heeft dit jaar geen kerstattenties meer rond te brengen. Dit is aan mijn aandacht ontsnapt. Mijn excuses daarvoor. Echter, de indruk is dat er steeds minder behoefte aan het dagboekje is en het mondjesmaat gelezen wordt. Daarom heeft de kerkenraad besloten hiermee te stoppen. Het geld dat er mee gemoeid is, wil de kerkenraad schenken aan een goed doel. We hopen op jullie begrip.
”De toekomst van de kerk in de ring IJlst”.
Zoals jullie weten zijn we al geruime tijd als ring IJlst met elkaar in gesprek over vergaande samenwerking. Inmiddels is er een stuurgroep gevormd, waarin per gemeente een
afgevaardigde zit. Voor onze gemeente heeft Els van Os zich bereid verklaard om zitting te nemen. Deze stuurgroep zal dit jaar verschillende keren bij elkaar komen. Voor elke belangrijke stap die gezet zal gaan worden, zal de gemeente geraadpleegd worden. Daarover worden jullie tijdig geïnformeerd. We zijn blij dat Els deze taak op haar wil nemen en wensen haar veel succes.

Advent – Kom dan maar eens op de koffie
Een korte terugblik op de activiteit in december …..het idee om bij iemand op de koffie te
gaan tijdens de donkere dagen van december is over komen waaien vanuit een ander dorp en
wij dachten: dat moet in Jutrijp-Hommerts ook kunnen! De koppen bij elkaar en even
brainstormen hoe we dat gaan doen. Heel voorzichtig begonnen we met het idee om 4
adressen als gastgezin te vragen, elke week 1 adres, maar al gauw vonden we 16 adressen die
hun deuren openden! Het concept was om gewoon bij elkaar op de koffie te gaan, niet van te
voren opgeven, maar gewoon gaan. De Smitten maakten een prachtige adventskalender die
huis aan huis verspreid werd en het ging los. De eerste ochtenden werden nog niet zo druk
bezocht, maar de meeste adressen kregen toch wel 5 tot 10 gasten met uitschieters naar 13.
Iedereen heeft het als zeer positief ervaren en het is zeker voor herhaling vatbaar! Echt een
gebeuren voor het hele dorp! Eind van dit jaar maar weer, gastgezinnen, bedankt!

Ha Goeie, elke 3 e woensdag van de maand.
Na de gezellige kerstbrunch met 34 deelnemers gaan we weer het nieuwe jaar in.
21 januari bent u weer van harte welkom om 10.00 uur in het Dorpshuis.

Flits.

Graag wil ik in het nieuwe jaar weer starten met Flits. Zit je in groep 8 en klas 1 van het VO, dan zijn jullie van harte welkom op dinsdagavond 20 januari vanaf 19. 00 tot ong. 19. 45 uur in de kerk. We gaan dan met elkaar bespreken of de dinsdagavond een goede avond is of dat we naar een andere avond moeten uitwijken. En als je 2 of 3 van het voortgezet onderwijs zit en je vindt het leuk om te komen± van harte welkom! Ik zeg maar zo: hoe meer zielen, hoe meer vreugd.